Με τα προηγούμενα άρθρα μου σχετικά με την αποτελεσματική επικοινωνία, ελπίζω ότι κάθε προπονητής συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο τον τρόπο επικοινωνίας του και, αν είναι απαραίτητο, εργάζεται πάνω στον εαυτό του και στην προσέγγισή του προς τους παίκτες.

Σε αυτό το άρθρο θέλω να τονίσω πώς η σωστή χρήση του ύψους του σώματος σε σχέση με τον παίκτη μας επηρεάζει τα μηνύματα που φτάνουν σε αυτόν.

 

Όταν μιλάμε με τους παίκτες μας ή με έναν μεμονωμένο αθλητή, μπορεί να έχουμε διαφορετικούς στόχους και να βρισκόμαστε σε διαφορετικές καταστάσεις: Τους εξηγώ μια άσκηση; Ενημερώνω την ομάδα για κάποιες λανθασμένες και δυσλειτουργικές δυναμικές της ομάδας; Μιλάω σε έναν από τους παίκτες μου που βρίσκεται σε ώρα ανάγκης; Μιλάω σε μια ομάδα παιδιών που βρίσκονται στην πρώτη τους προπόνηση; Ενθαρρύνω τους παίκτες μου πριν από έναν αγώνα;

Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα περιπτώσεων και είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να τις αναλύσουμε όλες εδώ. Ας προσπαθήσουμε, ωστόσο, να κατανοήσουμε πώς η συνειδητή και σωστή διαχείριση του σωματικού μας ύψους μεταφέρει ήδη πολύ σημαντικά μηνύματα που μπορεί να συμφωνούν ή να έρχονται σε αντίθεση με αυτά που επικοινωνούμε λεκτικά.

Θέση "μεγαλύτερου ύψους" σε σχέση με τους παίκτες μου: ή μπορώ να έχω το σώμα μου σε όρθια και μετωπική θέση, με ανοιχτούς ώμους και διπλωμένα χέρια ή τα χέρια στους γοφούς. Αυτού του είδους η επιλογή θα μπορούσε να είναι σωστή αν ο στόχος μου είναι να:

Θέση "ίσου ύψους" μεταξύ εμού και των παικτών μου: αυτό σημαίνει να τοποθετούμαι στο ίδιο επίπεδο, για παράδειγμα με το να κάθομαι δίπλα σε έναν από αυτούς στον πάγκο, στο πάτωμα με την ομάδα ή με το να μιλάω στους παίκτες σε κύκλο (βλ. το άρθρο για την ίση απόσταση), χωρίς να επιδεικνύω ασφάλεια και εξουσία μέσω άλλων μη λεκτικών διαύλων (κρατήστε τη στάση του σώματος "μαλακή" και ασύμμετρη). Επιλέγω μια τέτοια λύση αν ο στόχος μου είναι να:

Αν δεν χρησιμοποιήσω σωστά αυτό το επικοινωνιακό στοιχείο, ο κίνδυνος είναι να μεταφέρω μηνύματα εκ διαμέτρου αντίθετα από τις προθέσεις μου. Για παράδειγμα, αν σε δύσκολες στιγμές, αντί να βρίσκομαι στο ίδιο επίπεδο με τον παίκτη μου, στέκομαι όρθιος ενώ αυτός κάθεται καταβεβλημένος, μπορεί να εκλάβει τη μη λεκτική μας συμπεριφορά ως έλλειψη ακρόασης και κατανόησης ή ακόμη και να περιμένει επίπληξη.

Επομένως, όσο περισσότερο η επικοινωνία λαμβάνει χώρα σε συναισθηματικό/προσωπικό επίπεδο, τόσο περισσότερο πρέπει να υπάρχει μια εγγύτητα που μπορεί να εκφραστεί και με το να βρίσκεται στο ίδιο φυσικό επίπεδο με τον αθλητή. Αντίθετα, όταν η επικοινωνία κινείται σε τεχνικό/στρατηγικό επίπεδο ή στη διαχείριση της δυναμικής της ομάδας (σεβασμός των κανόνων, των ρόλων, έκφραση εξουσίας κ.λπ.), ο προπονητής θέτει τον εαυτό του σε μια συμπληρωματική σχέση για να εκφράσει την "ανωτερότητα" όσον αφορά τις μεγαλύτερες τεχνικές και σχεσιακές δεξιότητες και την εμπειρία.