Είναι προφανές στις μέρες μας ότι επικοινωνία δεν σημαίνει μόνο μετάδοση πληροφοριών.

Είναι μια συνεχής συνύφανση ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών πτυχών που αλλάζουν και επηρεάζουν η μία την άλλη.

 

Ως συνήθως, θα ήθελα να ξεκινήσω από ένα πρακτικό παράδειγμα.

Ας θυμηθούμε, για μια στιγμή, όταν ήμασταν νεότεροι και ήμασταν οι αθλητές που ακούγαμε την ομιλία ενός προπονητή. Μπορεί να θυμόμαστε παραδείγματα όπως ο προπονητής Χ, ο οποίος κούναγε τα χέρια του πάνω-κάτω όταν μιλούσε και δεν μπορούσε ποτέ να μείνει ακίνητος. Ή τον καθηγητή Υ, που σας πήγαινε στα νεύρα λέγοντας "πρακτικά" κάθε πέντε λέξεις! Ή ακόμα και τον προπονητή Ζ, που τελείωνε όλες τις ομιλίες του με το "είναι εύκολο!" και το μόνο που σκεφτόσουν ήταν "τότε κάνε το μόνος σου!". Ύστερα υπήρχε ένας καθηγητής που έκανε αυτές τις μεγάλες παύσεις όταν μιλούσε, τόσο βαρετές... Παραδείγματα όπως αυτά είναι πολλά.

Τώρα μάλλον χαμογελάμε όταν το σκεφτόμαστε, και οι παίκτες μας θα το κάνουν κι αυτοί μια μέρα, αναπολώντας το. Αλλά τι λένε αυτοί οι τρόποι επικοινωνίας για εμάς; Πώς μας κάνουν να αισθανόμαστε; Πόσο μας βοηθούν;

 

Το να μιλάτε πολύ γρήγορα και να χρησιμοποιείτε πάρα πολλές λέξεις πλήρωσης (βασικά, λοιπόν, κυριολεκτικά, ξέρετε... συμπεριλαμβανομένων πολύχρωμων φράσεων που δεν μπορώ να γράψω εδώ αλλά έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην επικοινωνία) μπορεί να αποσπάσει την προσοχή των παιδιών σας, τα οποία "μπερδεύονται" από τις ίδιες λέξεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Αυτές οι λέξεις διακόπτουν τις φράσεις σας και μπορούν να αναστατώσουν, να διασκεδάσουν ή να αποσπάσουν την προσοχή της ομάδας. Είναι το ίδιο με μια σταγόνα που πέφτει συνεχώς από μια βρύση ή με ένα ρολόι που χτυπάει στο παρασκήνιο ενώ προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε. Όταν αρχίσετε να το παρατηρείτε, είναι το τέλος για εσάς! Θα το ακούτε σαν να μην υπάρχουν άλλοι θόρυβοι, και θα γίνει δυνατό και εκνευριστικό!

Το ίδιο ισχύει και για τις λέξεις-συμπληρώματα, τις παύσεις, το βήχα, το άνοιγμα του λαιμού και ούτω καθεξής.

Ακόμη και οι χειρονομίες μπορούν να μας βοηθήσουν να ενισχύσουμε το περιεχόμενο και να κατευθύνουμε την προσοχή των ανθρώπων- όταν όμως η χειρονομιακή εκφραστικότητα γίνεται υπερβολική, σχεδόν θεατρική, μπορεί να εκνευρίσει τους ακροατές μας ή ακόμη και να τους μπερδέψει.

Η συνοχή μεταξύ λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας είναι επίσης σημαντική. Μερικές φορές οι προπονητές μιλούν για το αριστερό πόδι αλλά μιμούνται τη χειρονομία με το δεξί πόδι, ή θέλουν να γυρίσετε δεξιόστροφα, ενώ εκείνοι γυρίζουν αριστερόστροφα. Αυτό προκαλεί σύγχυση, έτσι δεν είναι;

 

Συχνά δεν έχουμε συνείδηση του πώς και πόσο συχνά χρησιμοποιούμε ορισμένες λέξεις, πώς χρησιμοποιούμε χειρονομίες και τι επικοινωνούμε στους παίκτες μας.

Θα μπορούσε να είναι χρήσιμο να ρωτήσουμε έναν συνάδελφο αν παρατήρησε κάτι, ή ακόμη και να βιντεοσκοπήσουμε τον εαυτό μας ενώ μιλάμε κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης. Αυτό μπορεί να μας δώσει μια ανατροφοδότηση για το πώς επικοινωνούμε και πώς να βελτιωθούμε!

Ίσως μπορέσουμε να βρούμε αυτοματισμούς που, με μεγάλη προσπάθεια, μπορούμε να αλλάξουμε.