Αυτές οι χειραψίες μπορούν να ερμηνευτούν τόσο ως αυτοματισμός όσο και ως πραγματική ευχή για ένα καλό παιχνίδι. Αυτές οι χειραψίες είναι η επαγγελματική κάρτα μιας ομάδας (και του προπονητή). 

 

Υπάρχουν προπονητές που δεν διδάσκουν καλούς τρόπους, που αφήνουν στην τύχη τους χαιρετισμούς και τις ευχαριστίες, που περιμένουν να πλησιάσει η αντίπαλη ομάδα και να κάνει την πρώτη κίνηση για χειραψία. Ίσως πιστεύουν (λανθασμένα) ότι πρέπει να επιδείξουν μια ανωτερότητα που πρέπει να αποδείξει ο αγώνας, αλλά σε άλλο επίπεδο: τεχνικό, σωματικό, τακτικό, ψυχολογικό...

Είναι οι ίδιοι προπονητές που δεν περιμένουν χαιρετισμούς από τους παίκτες τους όταν εμφανίζονται ή όταν φεύγουν από τον αγωνιστικό χώρο. Ίσως τους ζητούν να το κάνουν, αλλά δεν τους νοιάζει αν ο κανόνας τηρείται ή όχι. Ίσως είναι οι πρώτοι που δεν χαιρετούν τους παίκτες τους, ή ακόμα και τα μέλη του προσωπικού ή τους γονείς.

 

Προσωπικά, όταν επισκέπτομαι γήπεδα ποδοσφαίρου εκτιμώ έναν αθλητή που με χαιρετά ή γονείς και συμπαίκτες που φτάνουν στην προπόνηση/τον αγώνα.

Ένας αθλητής που χαιρετάει τους πάντες, που ευχαριστεί για τον χρόνο που του αφιερώσατε και για την ευκαιρία να αναπτύξει τις ικανότητές του μέσω της προπόνησης είναι νικητής- πρόκειται για ένα άτομο που έχει καλές πιθανότητες να ενταχθεί σε μια ομάδα, μια ευκαιρία που είναι θεμελιώδης για την ανάπτυξη των νεαρών παικτών (ας σκεφτούμε την ιεραρχία των αναγκών του Maslow).

 

 

 

 

Ελπίζω ότι τα άρθρα μου σχετικά με την επικοινωνία σας βοήθησαν να συνειδητοποιήσετε καλύτερα αυτά τα θέματα, ελπίζω ότι βρήκατε κάποιες χρήσιμες συμβουλές σε αυτές τις σελίδες για να βελτιώσετε τις επικοινωνιακές σας δεξιότητες.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε τα λόγια μου.