Στα προηγούμενα άρθρα συζητήσαμε για την αποτελεσματική επικοινωνία. Όπως έγραψα προηγουμένως, στόχος μου είναι να αυξήσω τις δεξιότητές σας, να σας κάνω να συνειδητοποιήσετε τον συνήθη τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε την ομάδα σας και, εάν είναι απαραίτητο, να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας για να αυξήσετε την αποτελεσματικότητα.

Ο τόνος της φωνής είναι μέρος της μη λεκτικής επικοινωνίας. Μπορεί να είναι χαμηλός, δυνατός, απλά αντιληπτός, υπερβολικός...Many coaches/teachers do not realize how loud or low they are speaking, and that the variation of their tone can greatly affect communication efficacy.

Πρώτα απ' όλα, είναι σημαντικό να λαμβάνουμε τα σχόλια των παικτών για να λαμβάνουμε πληροφορίες σχετικά με το πώς χρησιμοποιούμε τη φωνή μας: Μας ζητούν συχνά να επαναλάβουμε; Λένε ότι δεν μας ακούνε; Δείχνουν συχνά ρυτιδιασμένα μέτωπα; Δεν φταίνε πάντα οι ίδιοι!     

Ίσως ο τόνος μας να είναι πολύ χαμηλός, όπως θα ήταν κατάλληλος σε ένα γυμναστήριο, αλλά όχι σε έναν θορυβώδη ανοιχτό χώρο: συχνά υπάρχουν άλλες ομάδες που προπονούνται ταυτόχρονα, αεροπλάνα ή κίνηση που περνάει από μπροστά μας, κ.λπ. Είναι σημαντικό να βρούμε τη σωστή ένταση της φωνής, ώστε τα μηνύματά μας να φτάνουν με σαφή και άμεσο τρόπο. Επίσης, όταν οι παίκτες εμφανίζονται ήδη στον αγωνιστικό χώρο είναι απαραίτητο να υψώνουμε τη φωνή μας, καθώς και να επιλέγουμε την κατάλληλη θέση στον αγωνιστικό χώρο.

 

Τέλος πάντων, τις περισσότερες φορές το πρόβλημα είναι ότι ο προπονητής φωνάζει συνεχώς! Οι προπονητές φωνάζουν για να εξηγήσουν μια άσκηση, ακόμη και την πρώτη φορά που την προτείνουν, φωνάζουν για να την επαναλάβουν, ή για να διορθώσουν λάθη, ή για να δώσουν ανατροφοδότηση, κατά τη διάρκεια του αγώνα και στα αποδυτήρια.

Εκτός από τη σωματική προσπάθεια και τη συχνά αχρείαστη δαπάνη ενέργειας, το να μιλάτε συνεχώς δυνατά και να φωνάζετε έχουν πολλά άλλα μειονεκτήματα. Οι συνεχείς φωνές είναι βλαβερές: μας εκνευρίζουν και μας κουράζουν, κουράζουν τα νεύρα των παικτών και μεταδίδουν αυτό το αίσθημα επίπληξης που είναι τόσο συνηθισμένο για τους νέους που μαλώνουν με υψωμένη φωνή σε διάφορα πλαίσια: στο σχολείο, στο σπίτι, στο γήπεδο.

Η φωνή ανακαλεί υποσυνείδητα τα τυπικά συναισθήματα μιας επίπληξης: οργή, απογοήτευση, αίσθημα ενοχής, αγωνία, ανάλογα με τις προηγούμενες εμπειρίες του ατόμου.

 

Επιπλέον, οι φωνές από συνήθεια ακυρώνουν ένα αποτελεσματικότατο μέσο για τη διαχείριση της ομάδας και των ατόμων, επειδή κάνουν τις φωνές να γίνονται ένα είδος θορύβου στο παρασκήνιο, ακόμη και όταν μπορεί να είναι απαραίτητες. Εάν οι νεαροί παίκτες συνηθίσουν να φωνάζουν, δεν αντιλαμβάνονται ότι σε μια δεδομένη στιγμή σημαίνει αντί να σταματήσουν, για παράδειγμα σε μια κακή ή επικίνδυνη κατάσταση (αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα μικρότερα παιδιά).

Παραδόξως, είναι πιο αποτελεσματικό να σωπαίνουμε ξαφνικά όταν θέλουμε να καλέσουμε μια ομάδα που τα κάνει θάλασσα (αυτό συμβαίνει συχνά με τα παιδιά). Πράγματι, τα παιδιά δεν είναι συνηθισμένα σε έναν σιωπηλό εκπαιδευτικό και, ως εκ τούτου, μπερδεύονται και μας κοιτάζουν, αντιλαμβάνονται την απογοήτευσή μας και αρχίζουν να σταματούν ένα προς ένα και να φωνάζουν το ένα το άλλο. Σας προσκαλώ να δοκιμάσετε αυτή τη στρατηγική, η οποία πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη συνοχή και σταθερή στάση για να είναι αποτελεσματική.

 

Συμπερασματικά, είναι σημαντικό να βρίσκουμε τον κατάλληλο τόνο φωνής ανάλογα με το πλαίσιο και να τον διαφοροποιούμε ανάλογα με τους στόχους μας: Ανεβάζω τον τόνο μου για να καλέσω την ομάδα, να τραβήξω την προσοχή πιο γρήγορα, να επισημάνω μια σημαντική έννοια, να τονίσω μια λέξη-κλειδί, να διατάξω την ομάδα, να υποδείξω την αλλαγή της άσκησης κ.λπ. Από την άλλη πλευρά, θα επιλέξω να χαμηλώσω τον τόνο μου για να εξηγήσω λεπτομερώς μια ιδιαίτερα σημαντική ή λεπτή έννοια, να μιλήσω σε έναν μεμονωμένο παίκτη, να τονώσω την αυτοπεποίθηση των παικτών και να τους ηρεμήσω.