Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια της προπόνησης των νέων: ο προπονητής έβαλε τα παιδιά στη σειρά το ένα δίπλα στο άλλο και είπε: "Όταν λέω GO τρέχετε μπροστά. Όταν λέω ΧΟΠ, τρέχετε προς τα δεξιά μέχρι να σφυρίξω".

Με το "Πάμε" τα παιδιά άρχισαν να τρέχουν με ενθουσιασμό, αλλά κάποια δίσταζαν. Μόλις ο προπονητής φώναξε "HOP" συνέβησαν πολλά πράγματα: ενώ τα περισσότερα παιδιά έτρεξαν δεξιά όπως τους ζητήθηκε, κάποια από αυτά σταμάτησαν, άλλα έτρεξαν αριστερά. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κάποια παιδιά έπεσαν στο έδαφος, άλλα πήγαν σπίτι τους με ένα χτύπημα στο μέτωπο, άλλα ξέσπασαν σε γέλια και κορόιδευαν όσους έκαναν λάθος την άσκηση.

Κάποιοι από εσάς μπορεί να σκεφτείτε "αυτά τα παιδιά είναι τόσο αφηρημένα! ...σίγουρα κουβέντιαζαν ενώ ο προπονητής μιλούσε... πάντα υπάρχει κάποιος που δεν καταλαβαίνει, είναι φυσικό, και κάνοντας λάθη και πέφτοντας μαθαίνουν να ξανασηκώνονται...". 

Φυσικά, είναι πιθανό κάποιος στην ομάδα να μην καταλάβει το νόημα και είναι αλήθεια ότι το να πέφτεις στο έδαφος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν να ξανασηκώνονται τόσο με τη φυσική όσο και με τη μεταφορική έννοια. Είναι επίσης αλήθεια ότι σε αυτή την περίπτωση το πρόβλημα έγκειται στην πηγή: ο προπονητής θεώρησε δεδομένο ότι όλα τα παιδιά μπορούσαν να διακρίνουν μεταξύ δεξιάς και αριστεράς (συνειδητοποίησαν αργότερα ότι αυτό δεν ίσχυε) και ότι όλα γνώριζαν το νόημα του όρου "SPRINT" (στη συνέχεια διαπίστωσαν ότι μερικά παιδιά νόμιζαν ότι σήμαινε να παγώσω επί τόπου).

 

Όταν κάνω παρακολούθηση στο γήπεδο (αυτό μου επιτρέπει να δημιουργώ ad hoc εκπαιδευτικές στιγμές για τους προπονητές), μπορεί να δούμε τέτοιου είδους καταστάσεις που θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν οι προπονητές αφιέρωναν λίγο χρόνο για να αναλύσουν το νόημα των λέξεών τους, κυρίως στην αρχή της χρονιάς, όταν όλα είναι ακόμα καινούργια.

Πολλές λέξεις και ιδιωματισμοί χρησιμοποιούνται συχνά χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι οι νέοι -ιδίως τα παιδιά- δεν γνωρίζουν την ακριβή τους σημασία. Μερικές φορές χρησιμοποιούμε μεταφορές, συνθήματα κ.λπ. που οι νέοι δεν έχουν καν ακούσει ποτέ πριν ή που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν στο στάδιο της ανάπτυξής τους. Για παράδειγμα, όταν σχετιζόμαστε με παιδιά ηλικίας έως 9-10 ετών είναι σημαντικό να υιοθετούμε μια συγκεκριμένη, πραγματολογική γλώσσα, ακριβώς επειδή η ικανότητα υποθετικού-παραγωγικού συλλογισμού, συμπεριλαμβανομένης της αφηρημένης σκέψης, αναπτύσσεται μόνο σε μεταγενέστερα χρόνια.

Ένα άλλο συχνό λάθος είναι η χρήση της αργκό και της καθομιλουμένης: μπορεί να ακούγεται εξαιρετικά άγνωστο και δυσνόητο για τα παιδιά ή τους αλλοδαπούς που στην καλύτερη περίπτωση μαθαίνουν ακόμη τη γλώσσα.

Η κοινή χρήση του νοήματος των λέξεων έχει πολλά πλεονεκτήματα σε πολλά επίπεδα:

Το να μοιραζόμαστε το νόημα των λέξεων σημαίνει να επιτρέπουμε στα παιδιά να καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάμε, να ακολουθούν τις εξηγήσεις και να ανταποκρίνονται καλύτερα στα σωματικά, τεχνικά, τακτικά, κινητικά και νοητικά αιτήματα.

Ας μάθουμε λοιπόν να ξοδεύουμε τον χρόνο μας σωστά, ειδικά στην αρχή της προπόνησης, χωρίς καμία παρόρμηση για υπερβολές, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε σύγχυση, αποθάρρυνση, αποδυνάμωση των σχέσεων και μείωση της εμπιστοσύνης στον εαυτό τους και στην ομάδα.